کارت پایان خدمت را گرفته ام، پس حالا می توانم برای تبدیل پروانه موقت اشتغال به دائم اقدام کنم. یک روز کاری را مرخصی می گیرم تا به دنبال کارهای اداری بیفتم.
ماشین را روشن می کنم و راه می افتم. در میانه راه یادم می اید که باید چیزی حدود دویست هزار تومان را به بهانه های مختلف در حلقوم وزارت بهداشت و دارایی سر ریز کنم اما به قدر کفایت پول همراه ندارم. ناچار جلوی یک بانک توقف میکنم تا از عابر بانک پول برداشت کنم. دست که داخل کیف پول میبرم تازه به یاد می اورم کارت عابر بانکم را در خانه جا گذاشته ام. بر می گردم سراغ ماشین تا به خانه بر گردم اما لاستیک پنچر چرخ جلو غافلگیرم می کنم. درحالیکه چند فحش آبدار نثار اقبال بلندم می کنم شروع میکنم به پنچر گیری. هوا سرد است و پوست دستانم خشک شده. حین چرخاندن پیچ جک، جک از زیر ماشین در می رود و دستم را زخمی می کند. به هر جان کندنی هست چرخ را عوض میکنم و راه می افتم. به جلوی درب خانه که می رسم به یاد می اورم کلید را نیز فراموش کرده ام. یک ساعتی زمان را هدر میدهم تا از یکی از دوستان به قدر کفایت برای رتق و فتق امور اداری پول قرض بگیرم. به اداره صدور پروانه های وزارت بهداشت که می رسم حین مرور مدارک لازم، دو مورد کسری می آورم. یکی گواهی پایان طرح است که باید از ساختمان وزارت بهداشت در شهرک غرب بگیرم. دومی پروانه اشتغال به کار موقت که از قرار گم کرده ام. از متصدی مربوطه مراحل اداری می پرسم. پاسخ اینگونه است: جمع اوری استشهاد محلی، تعهد محضری و درج آگهی در روزنامه کثیرالانتشار. در این صورت تلاشم برای گرفتن پروانه دست کم تا یک هفته دیگر به تاخیر خواهد افتاد. دست از پا درازتر از ساختمان خارج می شوم. به صرافت می افتم تا دست کم برای گرفتن گواهی پایان طرحم اقدام کنم. پس از نقطه ای در مرکز تهران راهی شمال غربی شهر می شوم. در میانه راه جلوی یک اپاراتی می ایستم تا تکلیف لاستیک پنچرم را روشن کنم. اوستا لاستیک پنچر را در حوضچه آب فرو می کند. فس لاستیک از بغل در می اید. اوستا سری تکان می دهد و می گوید لاستیک قابل ژنجر گیری نیست و باید داخل لاستیک تویوپ بیاندازم. در حالیکه نگاه حستر باری به عاج های نساییده ی لاستیک نو ماشینم می اندازم سر تکان می دهم تا مجوز خارج شدن پنج هزار تومان از جیبم را صادر کرده باشم.
به ساختمان وزارت بهداشت می رسم. در طبقه دهم، پاسخ کارمند مربوطه پتک دیگری بر سرم فرود می اورد: برای گرفتن گواهی باید تشریف ببرید به دانشگاه محل تحصیل! و توضیح می دهد که چند ماهی است که من باب رفاه حال ارباب رجوع، به دانشگاه ها برای صدور این گواهی تفیذ اختیار شده. از ساختمان وزارت که بیرون می آیم چشمم به یک نانوایی می افتد. به صرافت می افتم تا من باب انجام یک کار مثبت در طول روز، بعد از مدتها چند نان بربری تازه بخرم.
ماشین را جلوی خانه پارک میکنم. داخل خانه کسی نیست تا در را به رویم باز کند. فرصتی هم که برای نهار نمانده. شال و کلاه می کنم به سمت ورامین. قرار است تا برای تصویه حساب با مطبی که طی هفت ماه پیش در ان کار می کرده ام به انجا بروم. یک ساعت و نیم مسافت را در سرما طی می کنم. دو بار تاکسی و یک بار خط مترو را عوض می کنم تا به ورامین برسم. اما از دکتر صاحب مطب خبری نیست. منشی درحالیکه نیش اش تا بناگوش باز شده می گوید: آقای دکتر نیم ساعت پیش زنگ زدند و فرمودند امروز کسالت دارند و تشریف نمی آورند. اینکه تکلیف من با قسط آخر ماه و چک لابراتوار چه می شود را خدا می داند. با عجله راه رفته را بر می گردم تا به محل کار جدیدم برسم. در ره بازگشت مترو ناغافل تکان تکان می خورد و از حرکت باز می ایستد. نیم ساعتی به خاطر خرابی مترو در دالان میان دو ایستگاه، در انتظار می مانیم. گوشی موبایلم هر چند دقیقه زنگ می خورد و منشی مطب ترافیک بیمار را یاداوری می کند. قطار عاقبت راه می افتد. از ایستگاه مترو که بیرون می ایم ترافیک خیابان عباس آباد غافلگیرم می کند. علی رغم سرمای هوا یک موتور میگیرم و خودم را به مطب می رسانم. پیشانی یخ کردم نوید یک سینوزیت اساسی را به من می دهد. از پله ها بالا می روم و در مطب را باز میکنم. در اتاق انتظار کیپ تا کیپ آدم نشسته. چهره برافروخته منشی را که از غر زدن های بیماران کلافه شده به رو نمی آورم و به رختکن می روم تا رپوش بپوشم. بیمار اول روی یونیت نشسته است. باید کار عصب کشی یکی از دندان هایش را ادامه دهم. دهانش را باز می کنم و بی حسی را تزریق می کنم. هنوز پنج دقیقه ای از شروع کارم نگذشته که برق می رود! تمام فضای مطب در ظلمات فرو می رود. چراغ الکلی کنار دستم را روشن می کنم. از پنجره مطب نور چراغ های آن طرف خیابان پیداست. پس فقط برق سمت راست خیابان رفته و ساختمان های ان طرف خیابان برق دارند. منشی با اداره برق تماس می گیرد تا تکلیف کارمان روشن شود. مشکل اساسی تر از ان است که طی چند ساعت آینده حل شود. به ناچار همه مریض ها را مرخص می کنم و همان جا روی صندلی گردان مطب می نشینم. خوشحالم که همه جا تاریک است و کسی چهره مرا نمی بیند!
پ.ن: فکر نمی کنم جا برای مصیبت دیگری باقی مانده بود وگرنه به سرم می امد!
پ.ن۲: حکایت حوادث امروز من حکایت داستان های کوتاه فرورتیش رضوانیه است که در روزنامه شرق و بعدها در ویژه نامه مسافر روزنامه همشهری می نوشت. اوار شدن مسلسل وار همه مصیبت ها و بدشانسی ها روی سر یک نفر که در اخر داستان او را به مرز جنون می رساند.
بعد از تحریر: یعنی آدمی که این همه بلا در یک روز بر سرش اوار شده حق ندارد تصویه را تسفیه بنویسد؟ کمی منطقی باشید لطفا و اینقدر گیر ندهید!
