غیبت بیست روزه ام در وبلاگ را با چند عکس تازه از هیولاهای دوست داشتنی ام جبران کرده ام. شما هم ببینید: (i am dentist)
باقی عکسهای فتوبلاگ را ببینید (i am dentist)
از جبر روزگار و کثرت بیماران کم سن و سال، تبدیل شدهام به دندانپزشک کودکان. عکاسی از کودکان و البته حواشی کار دندانپزشکی، دغدغهی تازهایست که این روزهایم را با آنها می گذرانم.
عکسهای بیشتر را در فتولاگ من ببینید I AM DENTIST
این هم داستانوارهای درباره برخورد با کودکان در دندانپزشکی که با نگاه این روزهایم به کودکان چندان سازگار نیست (دندانپزشک حیوانات) این یادداشت پس از انتشار در هفته نامه سپید، واکنشهای منفی بسیاری را برانگیخت؛ طوریکه مجبور به انتشار یک توضیح در شمارهی بعدی نشریه شدم شاید کمی از جراحت روح خوانندگان نازکاندیش سپید بکاهم.
از وقتی به تکنولوژی موبایل دوربیندار مجهز شدم شروع کردم به عکاسی از بیماران کودک و گهگاه بزرگسالم. به صرافت افتادهام حاصل این سه سال عکاسی را آرام آرام در این فتوبلاگ (I Am Dentist) منتشر کنم.
خدا رحم کند به دندان آن بنده خدایی که قرار است توسط این دندانپزشک (یا احتمالا دندان ساز) N2 شود و نه اندو
توضیح اضافه: اندودونتیکس یا درمان ریشه اصطلاح علمی برای عملی است که در میان عامه مردم به عصب کِشی یا عصب کُشی رایج است. دندانپزشکان این عبارت را به طور خلاصه، اندو مینامند.
پ.ن: حتی در شهر تهران که بیشتر از نیمی از جمعیت دندانپزشکان کشور را در خود جای داده (ده تا دوازده هزار دندانپزشک)، هنوز هم تعداد زیادی دندانساز بدون داشتن تحصیلات آکادمیک و تنها به اتکای تجربه و وقاهت، دست در دهان مردم میبرند و فجایعی را میآفرینند که هر دندانپزشکی مصداقهای فراوانی از آن را سراغ دارد. جالب اینجاست در حالیکه دندانپزشکان جوان برای افتتاح مطب یا اجازه کار مشروط در درمانگاههای تهران مجبور به تحمل مشقات بسیار و سپری کردن چندین سال از عمر خود در شهرهای کوچک و دور افتاده هستند، دندانسازها بدون هیچ اجازهای در گوشه کنار تهران مشغول کار دندانپزشکی در مطبهای زیر زمینی و گاه علنی هستند.
دکتر رجالی: با احترام به مطالبی که نگاشته اید وذکر این نکته که همگی آنر ا قبول دارم فقط از نظر اطلاعاتتان می خواشتم بگویم که N2روشی بوده است که در قدیم برای درمان درد دندان به کار می رفته استودر حقیقت روشی شبیه پالپوتومی فعلی بوده است وماده ای تجاری به نام N2 در داخل پالپ شامبر قرار می گرفته است.البته بعید می دانم تابلوی نوشته شده اشاره به این روش قدیمی باشد.
دانشکده دندان پزشکی مشهد - بخش پروتز
مریض بنده خدایم را در بخش رها کردهام تا بروم دنبال کار و بارم. وقتی برگشتم با این صحنه روبرو شدم
با پیرزنی که دم پیری یاد ایام جوانی افتاده و هوس کرده به هر ترتیب ممکن سن و سال را برگرداند به بیستسی سال پیش چطور میتوان کنار امد؟ وقتی مدعی است که دهانش غنچهای بوده و محیط بیرونی دندانها همانند قوس هلال ماه. نمیدانم چطور باید به این بنده خدا حالی کرد که باید از دستهای مصنوعی، چه ثابت و چه متحرک انتظار معقول و منطقیای داشته باشد؟
پ.ن: هنوز نمیدانم لبهای غنچهای و ردیف نیم هلال ماه دندانها به چهکار یک زن پنجاه ساله میآید.
قسمتی از شکواییهی زن برای مدیر کلینیک. در تصویر شکل شماتیک دندانهایی که برای او ساختهام را در مقابل ایدهآلی که مدنظر او بوده است میتوانید با هم مقایسه کنید. (تصویر را بزرگتر ببینید) (اصل نامه را ببینید)
قسمتی از متن شکواییه:
... من پول دندان درجه یک را دادم، از شما انتظار داشتم دندان خوب و مواد درجه یک برای من درست کنید. اما کسی که میخواست برای من دندان درست کند از لثه من عکس نگرفت. لب من بسته و غنچهای، مثل نیل حلال ماه بود، چهار تا دندان جلو صاف و بلند و تو رفته ساخته و لب را بزرگ و تو رفته کرده. انتظار نداشتم روکش را از مواد درجه دو و کج و بزرگ درست کند. چهار دندان جلو را خیلی سنگین ساخته که لثه من طاقت آن را ندارد و هر روز باید دو تا مسکن بخورم و غذا هم نمیتوانم با آن بخورم و مواد سیاه روکش خیلی اذیت و در دندان زشت است {؟} و حجم آن را سنگین کرده است. آقایی که میخواست برای من دندان درست کند {منظور مسئول لابراتوآر دندانسازی است} چرا اصلا چهره لب مرا ندیده است. چرا زیر روکش سفیدک زده است و معلوم است که از مواد درجه دو استفاده شده است و مواد اضافه زیر دندان را پاک نکردند. خیلی ناراحت هستم اگر اینطور بود جای دیگر میرفتم خیلی برایم تمیزتر و خوبتر درست میکردند...
پ.ن: جهت تنویر افکار عمومی عرض شود که هر جفت از تصاویر متعلق به یک بیمار است.












